Oudheidkunde als wetenschap
Wie afgaat op wat de media vertellen over de oude wereld, kan daaruit drie dingen opmaken: dat classici nooit vertellen wat ze zelf doen, maar inhaken op andermans actualiteit (“in de Oudheid hadden ze ook fake nieuws”), dat archeologen altijd praten over vondsten (liefst schatten) en nooit over het toetsen van hypothesen, en dat oudhistorici de Oudheid reduceren tot een rariteitenkabinet (gladiatoren, gekke keizers). Maar klopt het beeld dat de media over Oudheidkunde schetsen?
Het antwoord is: nee. De bestudering van de Oudheid is in de eerste plaats een wetenschap. Er is dus ook weleens echt nieuws. Waarom lezen we toch steeds over de dagelijkse perspectiefwisselingen en de niet-nieuwswaardige verwerving van data zoals archeologische vondsten en nieuw ontdekte teksten?
Artificiële intelligentie en bioarcheologie
In vier bijeenkomsten geeft Jona Lendering op die vragen antwoord en besteedt hij aandacht aan innovatie. Artificiële intelligentie speelt bijvoorbeeld ook in de oudheidkundige disciplines een belangrijke rol. En bioarcheologie zorgt ervoor dat er anders moet worden nagedacht over de uitleg van andere culturen. Tot slot gaat hij in op de vraag waarom journalisten nooit over het werkelijke nieuws schrijven.
Deze cursus maakt deel uit van de leergang 'Geschiedenis van de oudheid – van Mesopotamië tot het Romeinse Rijk'.