Humanisme en religie in het denken van de oudheid
Van Mozes naar Efraïm de Syriër: die geboorte van de theologie
De geschiedenis van humanisme en religie beslaat zo’n vijfentwintig eeuwen en gaat terug tot de klassieke oudheid. Het werk van denkers uit die tijd balanceert tussen een spirituele en een aardse, en een religieuze en een seculiere visie op het leven en op de wereld. Wat kunnen we vandaag de dag daaruit opmaken? Per college staat een filosoof of theoloog centraal.
Als eerste Mozes die zei: ‘God die de mens bevrijdt van de goden.’ Plato beschreef de wereld van de goden en de wereld van de mensen, en Aristoteles zag de wereld als vat van mogelijkheden. Mattheüs sprak over de hemel op aarde, Seneca en Lucretius staan bekend om het afscheid van de goden, Marcion stelde de vraag wie de ware en de valse god is, terwijl Athanasius zich afvroeg wie is ‘onze’ God? En Efraïm de Syriër, tot slot, staat bekend om poëzie van de schepping.
Geen waarheden en zekerheden
In acht interactieve bijeenkomsten duidt Laurens ten Kate fragmenten van deze denkers, waarbij duidelijk wordt dat het geloof in de mens en het afscheid van de goden geen nieuwe waarheden en zekerheden opleverden. Integendeel: de mens wordt voor zichzelf meer en meer een vraag.
Deze cursus maakt deel uit van de leergang ‘De mens als vraag naar de mens: Denkers tussen humanisme en religie in de westerse cultuurgeschiedenis’.
